चौतारा हराउँदै पसलसम्म पुग्यो चोक र चौतारा हिजोका परिचय थिए । चिट्ठी–पत्रको बाहिरी ठेगानामा पनि यिनै चोक, चौतारा र टोलका नामहरू लेखिन्थे । धेरै परदेशीका सन्देश यिनै चौताराको नामसँग जोडिएका हुन्थे । केही दशकअघिसम्म कोहलपुरमा पनि यस्ता चौताराका नाममा घर र परदेशका सास, अनुभूति, इच्छा, सपना, सम्झना र आशिर्वाद बोकेका हुलाकी पत्रहरू आइपुग्थे । एउटा पत्रले घरपरिवारलाई परदेशसँग जोड्थ्यो, अनि चौतारा ती सन्देशको एउटा मौन साक्षी बन्थ्यो । तर समयसँगै प्रविधिको विकास भयो । सञ्चारका माध्यम फेरिए । हिजोका ती दृश्यहरू बिस्तारै इतिहास बन्न थाले। अझै धेरै कुरा इतिहास बन्ने क्रममा छन् । पहिले चौतारा हुन्थ्यो, मानिसहरू भेला हुन्थे र त्यहीँ दुःख–सुखका कुरा हुन्थे । अहिले चौतारा हराउँदै गएका छन् । मानिसहरू भने छन्, दुःख–सुख पनि उस्तै छन्, तर समय र संवाद गर्ने माध्यम निकै फरक भएको छ । पहिले चौतारामा बसेर गफिनेहरू अहिले चिया पसलको छानामुनि बसेर आफ्ना विगत, वर्तमान र भविष्यका कुरा गरिरहेका देखिन्छन् । चियाको कपसँगै गाउँका कुरा, परिवारका कुरा, रोजगारी, खेतीपाती, विकास र बदलिँदो समयका कुरा चलिरहेका हुन्छन्...
अनौठो गर्न थालेर क्या चमत्कार गरेऊ पानीमा आगो बालेर क्या चमत्कार गरेऊ सत्य तीतो हुन्छ तीतो नै सत्य हुन्छ सारा निम उखालेर क्या चमत्कार गरेऊ जमाना उल्टियो विज्ञानले अवश्य मान्छ सागरमा ढुङ्गा फालेर क्या चमत्कार गरेऊ नौ लाख तारा गनि रहे एउटा पुगेन ध्रुवतारा खसालेर क्या चमत्कार गरेऊ नभएको भए चित्त बुझाउथेँ अप्सराहरु छेउ छेउमै बसालेर क्या चमत्कार गरेऊ पत्थर पनि हातमा चुहिदै पोखिदैँ थियो एक-एक पगालेर क्या चमत्कार गरेऊ
Comments
Post a Comment