Skip to main content

कविताः मान्छे ll कपिल अन्जान

  कविताः मान्छे क्रान्तिको श्रृंखलाबाट ब्यूँझिएँपछि उनीहरूले देखेका हुन् –टोपी खस्ने अग्ला हिमालहरू –च्यादर बिछ्याएजस्ता खेतहरू –रोवर्टभन्दा मेहनती मान्छेहरू तिमीलाई थाहा छैन भने यो उनीहरूको पनि देश हो  उनीहरू पनि हुन् यो देशका योद्धा  छाती तन्काएर एक्लै उभिन सक्छन्–सीमानामा उनीहरू क्रान्तिको टाउकोमा हिर्काएर बनाउन सक्छन् शिरलाई घन  र, घनलाई शिर पुछ्न सक्छन्–सगरमाथाको पसिना मर्न पनि सक्छन् यो देशको लागि उनीहरूले बुझेका छन् जन्मनु र मर्नुको अर्थ  उनीहरू  सुन्दैनन्–अप्रिय कुराहरू सोच्दैनन्–पराजय देख्दैनन्–दुश्मन बोल्दैनन्–गल्ती किनकि उनीहरूको पैतालामुनि यै देशको खिया लागेको छ उनीहरूले पाएका छन् –जिब्रो –कान  –आँखा उनीहरूसँग –नसोध्नु जात –नखोज्नु धर्म –नहेर्नु आस्था किनकि मुगलान पुगेको उनीहरूको मन यै माटोमा फर्काएका छन् र, बोकेका छन् क्रान्तिको आगो नछाउनू तालु च्यातिने गरी छानो नबिछ्याउनू बाटो भरी काँडा नबजाउनू विरक्त लाग्ने धुन किनकि एक हुल योद्धाहरू आज पिठ्युँमा देश बोकेर हिँडेका छन् उनीहरूलाई थाहा छ देश भन्दा ठूलो केही हुँदैन । कपिल अन्जान

कविताः मान्छे ll कपिल अन्जान

 

कविताः मान्छे


क्रान्तिको श्रृंखलाबाट ब्यूँझिएँपछि

उनीहरूले देखेका हुन्

–टोपी खस्ने अग्ला हिमालहरू

–च्यादर बिछ्याएजस्ता खेतहरू

–रोवर्टभन्दा मेहनती मान्छेहरू


तिमीलाई थाहा छैन भने

यो उनीहरूको पनि देश हो 

उनीहरू पनि हुन् यो देशका योद्धा 

छाती तन्काएर

एक्लै उभिन सक्छन्–सीमानामा


उनीहरू क्रान्तिको टाउकोमा हिर्काएर

बनाउन सक्छन्

शिरलाई घन 

र, घनलाई शिर


पुछ्न सक्छन्–सगरमाथाको पसिना


मर्न पनि सक्छन् यो देशको लागि

उनीहरूले बुझेका छन्

जन्मनु र मर्नुको अर्थ 


उनीहरू 

सुन्दैनन्–अप्रिय कुराहरू

सोच्दैनन्–पराजय

देख्दैनन्–दुश्मन

बोल्दैनन्–गल्ती


किनकि

उनीहरूको पैतालामुनि

यै देशको खिया लागेको छ


उनीहरूले पाएका छन्

–जिब्रो

–कान 

–आँखा


उनीहरूसँग

–नसोध्नु जात

–नखोज्नु धर्म

–नहेर्नु आस्था


किनकि

मुगलान पुगेको उनीहरूको मन

यै माटोमा फर्काएका छन्

र, बोकेका छन् क्रान्तिको आगो


नछाउनू तालु च्यातिने गरी छानो

नबिछ्याउनू बाटो भरी काँडा

नबजाउनू विरक्त लाग्ने धुन


किनकि

एक हुल योद्धाहरू

आज पिठ्युँमा

देश बोकेर हिँडेका छन्

उनीहरूलाई थाहा छ

देश भन्दा ठूलो केही हुँदैन ।



कपिल अन्जान


Comments

Popular posts from this blog

कविता-"बयान"

शीर्षक– बयान इजलासमा मलाई मेरै कविताहरूमाथि हात राखेर कसम खुवाइयोस् । श्रीमान् चुप लाग्नु भनेको सहनु हुँदै होइन यहाँ बिना बहस च्यातिदिएका छन् मैले राता अक्षरमा लेखेका मेरा राता कविताहरू । यदि, रातोको विषयमा नबोल्ने हो भने किन रातो हुन्छ सूर्य ? किन रातो हुन्छ रगत ? किन रातै बनाइयो झण्डा ? सम्झना छ मेरो आङ ढाक्ने च्यात्तिएको भोटो सँगै मैले देखेको मेरो बालक सपना त्यो पनि त रातै थियो । हिँड्ने बेलामा बैनीले मेरो निधारमा टाँसिदिएकी थिइन्– रातो कनिका । मैले अझै बिर्सिएको छैन मेरी आमाको सिउँदो पनि त रातै थियो । श्रीमान् किन सबै राताहरू नै बढी खतरा हुन्छन् ? –आगो –फूल –सिन्दूर –हस्ताक्षर – र लाजपुर्जा । श्रीमान् मेरो यो बयान सेतोको समर्थनमा भने हुँदै होइन यो रङ्गिन इजलासमा बहस गरियोस् किन सादा छ ? मेरी आमाको अनुहार सगरमाथाको रङ यी मान्छेहरूको मन र, मेरो देश । –कपिल अञ्जान कोहलपुर,  बाँके

गजल ll यहाँ भगवानको पनि घर भत्किएको छ

गजल उसले जतिचोटी आफैलाई बिर्सिएको छ त्यति नै चोटी यो देशलाई सम्झिएको छ सरकार मुर्दालाई कानुन पढाइरहेको छ यस्तो देखेर अपराधी पनि तर्सिएको छ तिमी फलामको भित्ताले सुरक्षित हुँदैनौं यहाँ भगवानको पनि घर भत्किएको छ ऊ हतियार बोकेर मैदानमा गएको थियो साथमा दुश्मनलाई ल्याएर फर्किएको छ © कपिल अन्जान

गजल ll त्यस दिनदेखि उसले हरेकलाई प्यार गर्छ

गजल सरकार महङ्गो वस्तुको मात्रै व्यापार गर्छ यता भोकमरीले भने हाम्रो पेटमा प्रहार गर्छ कसैबाट यति नराम्रोसँग धोका पाएको हो त्यस दिनदेखि उसले हरेकलाई प्यार गर्छ पहिला जन्माउँछ आफै, पछि मार्छ आफै यो प्रकृतिले पनि किन यस्तो व्यवहार गर्छ मानेले पनि घुमाउन सकेन उसको जिन्दगी आजकाल ऊ बली चढ्नलाई हतार गर्छ © कपिल अन्जान